Waar ik mij met het oog op de komende 2e Kamer verkiezingen zorgen over maak is de vraag of we afstevenen op een periode vergelijkbaar met de nasleep van de olie-crises van de jaren 70 in de vorige eeuw. Een periode van economische winter die wel 15 jaar kan duren en een hele generatie zwaar beïnvloed. Nu weet ik niet of u het zich nog kunt herinneren, die late jaren 70, maar dat was een periode waarin er bepaalde fundamentele dingen veranderden in de wereld van de economische verhoudingen en de wijze waarop landen hun boekhoudingen op orde moesten trachten te houden. Een tijd waarin, voor een groot deel ten gevolge van de olie-crises, de volledige westerse financiële systematiek moest worden aangepast aan een gemiddelde verdubbeling van de kosten gerelateerd aan haar belangrijkste grondstof.
Bekijk het eens op deze manier.
Je hebt een huis (de essentiële grondstof) en je hebt een inkomen uit een functie waar je in vastzit (het beperkte budget). Het huis kost €500 en het inkomen is €2000, de rest van de uitgaven zijn daarop ingesteld en je komt keurig rond. Soms heb je wat over en spaart een beetje, soms kom je iets tekort en haalt dat weer van de spaarrekening.
Nu gaan, om redenen waar je geen enkele invloed op hebt, van de ene op de andere dag de kosten van het huis omhoog naar €750. Waar haal je dan die €250 vandaan?
Die €250 en hoe die op te vangen is waar we nu mee zitten.
Evenals eind jaren 70 (einde Den Uyl, komend kabinet van Agt/Wiegel) zitten we nu met een dilemma, tijd voor drastische maatregelen. Er moet diep ingegrepen worden om financiële rampspoed te voorkomen. Maar hoe?
Kiezen we voor politiek/electoraal opportunisme door voor de korte termijn headlines te gaan of grijpen we de kans om eens op een meer fundamenteel niveau naar onze gehele organisatie als maatschappij te gaan kijken?
Gaan we ‘zwarte pieten’ en elkaar de schuld geven, roepend van achter een zwaar gebarricadeerde straathoek óf zullen we voor deze ene keer in staat blijken gezamenlijk tot communicatie over te gaan?
Het wordt tijd voor al te lang uitgestelde beslissingen over hypotheekrente aftrek, fiscaliseren AOW (in plaats van algemeen verhogen leeftijd), dure bureaucratische middle-managements lagen, eindeloze papierstromen uit Den Haag.
Nee, ik ren niet naar een andere partij omdat ze ineens van boegbeeld veranderd zijn. Ideeën voor samenlevingen hangen niet samen met enkele hoofden, die gaan om georganiseerde bundeling van krachten.
Waar we heen gaan is nog onduidelijk maar onze economie kan die niet lang meer verdragen.
Economische winter: retro jaren 80?
Waar ik mij met het oog op de komende 2e Kamer verkiezingen zorgen over maak is de vraag of we afstevenen op een periode vergelijkbaar met de nasleep van de olie-crises van de jaren 70 in de vorige eeuw. Een periode van economische winter die wel 15 jaar kan duren en een hele generatie zwaar beïnvloed.
Nu weet ik niet of u het zich nog kunt herinneren, die late jaren 70, maar dat was een periode waarin er bepaalde fundamentele dingen veranderden in de wereld van de economische verhoudingen en de wijze waarop landen hun boekhoudingen op orde moesten trachten te houden. Een tijd waarin, voor een groot deel ten gevolge van de olie-crises, de volledige westerse financiële systematiek moest worden aangepast aan een gemiddelde verdubbeling van de kosten gerelateerd aan haar belangrijkste grondstof.
Bekijk het eens op deze manier.
Je hebt een huis (de essentiële grondstof) en je hebt een inkomen uit een functie waar je in vastzit (het beperkte budget). Het huis kost €500 en het inkomen is €2000, de rest van de uitgaven zijn daarop ingesteld en je komt keurig rond. Soms heb je wat over en spaart een beetje, soms kom je iets tekort en haalt dat weer van de spaarrekening.
Nu gaan, om redenen waar je geen enkele invloed op hebt, van de ene op de andere dag de kosten van het huis omhoog naar €750. Waar haal je dan die €250 vandaan?
Die €250 en hoe die op te vangen is waar we nu mee zitten.
Evenals eind jaren 70 (einde Den Uyl, komend kabinet van Agt/Wiegel) zitten we nu met een dilemma, tijd voor drastische maatregelen. Er moet diep ingegrepen worden om financiële rampspoed te voorkomen. Maar hoe?
Kiezen we voor politiek/electoraal opportunisme door voor de korte termijn headlines te gaan of grijpen we de kans om eens op een meer fundamenteel niveau naar onze gehele organisatie als maatschappij te gaan kijken?
Gaan we ‘zwarte pieten’ en elkaar de schuld geven, roepend van achter een zwaar gebarricadeerde straathoek óf zullen we voor deze ene keer in staat blijken gezamenlijk tot communicatie over te gaan?
Het wordt tijd voor al te lang uitgestelde beslissingen over hypotheekrente aftrek, fiscaliseren AOW (in plaats van algemeen verhogen leeftijd), dure bureaucratische middle-managements lagen, eindeloze papierstromen uit Den Haag.
Nee, ik ren niet naar een andere partij omdat ze ineens van boegbeeld veranderd zijn. Ideeën voor samenlevingen hangen niet samen met enkele hoofden, die gaan om georganiseerde bundeling van krachten.
Waar we heen gaan is nog onduidelijk maar onze economie kan die niet lang meer verdragen.